Shalom/Salaam ver weg

In 1992 schudden premier Yithzak Rabin van Israël en Yasser Arafat, leider van de PLO, onder toeziend oog van Bill Clinton en de gehele wereld, elkaar de hand na ondertekening van de Oslo-akkoorden. In 1994 krijgen zij - vanwege hun inzet voor een vreedzame toekomst - samen met Shimon Peres de Nobelprijs voor de Vrede.

In 2003 schudden de Palestijnse premier Mahmoud Abbas en de Israëlische premier Ariel Sharon elkaar- onder het toeziend oog van George W. Bush - de hand in Aqaba Jordanië, na de slotverklaring van de Rode -Zee-Top. Zij verklaren achter de 'roadmap for peace' te staan, die moet leiden tot een onafhankelijke Palestijnse Staat en een veilig Israël.
In januari 2006 wint de militante Hamas de Palestijnse parlementsverkiezingen. Eén van hun doelstellingen is de 'vernietiging van de staat Israël'. Hoewel Hamas democratisch aan de macht is gekomen, voert de islamitische beweging (het is geen partij) geen democratisch bewind. Leden van Fatah die verder willen in het vredesproces met Israël worden geïntimideerd, gearresteerd, gemarteld en zelfs gedood. De Palestijnen vechten een burgeroorlog uit, die resulteert in de heerschappij van Hamas over Gaza en Fatah over de Westelijke Jordaanoever.

In januari 2009 bestookt Israël- na een raketaanval van Hamas op Israël - Gaza gedurende twee weken. Ruim 1300 Palestijnen vinden de dood. Israël krijgt terecht zware kritiek op dit buitensporige geweld en wordt zwaar onder druk gezet door de internationale gemeenschap. Wereldwijd wordt er gedemonstreerd tegen het Israëlische geweld, niet tegen Hamas. Zelf kwam ik in Amsterdam ongewild de anti-Israëldemonstratie tegen, waarin Gretta Duisenberg en Harry van Bommel voorop liepen. Zij ontkenden gehoord te hebben dat er 'Hamas, Hamas, Joden aan het gas' geroepen werd. Maar het werd wel geroepen en behalve dat werden er ook borden meegevoerd waarop Joden met nazi's werden vergeleken en Israël beschuldigd werd van genocide. Antisemieten grijpen hun kans.

Op 10 januari 2009 zijn er parlementsverkiezingen in Israël. Israël kiest rechts, rechtser, rechtst. Kadima, Likoed en anti-Arabische partij. Israël kiest voor de harde lijn. De Arbeiderspartij, de partij van Nobelprijswinnaars Rabin en Peres, is slechts een schim van wat het ooit was. Bijna twintig jaar na Oslo lijkt de situatie in het Midden-Oosten terug bij af en de vrede verder weg dan ooit.