Gerrit en de chicks

De boekenweek 2009 begint vanavond traditioneel met het Boekenbal in de Amsterdamse Stadsschouwburg. De avond wordt geopend met teksten van Gerrit Komrij, die in Pauw en Witteman gisteravond alvast een voorproefje gaf van zijn speciaal voor deze gelegenheid geschreven bespiegelingen over de literatuur. Hij koos voor het fragment over de hedendaagse populaire chicklit. Aan zijn voordracht ging een kort vraaggesprek vooraf, waaruit op te maken viel dat Komrij bepaald geen liefhebber van het genre is.
Uit marktonderzoek is gebleken dat boeken vooral worden gelezen door 'middelbare meisjes', zoals Komrij ze noemt en dus wordt er speciaal voor hen geschreven en geleverd. Het verkoopt dus vult het de rekken.' 'Maar waarom moet het literatuur heten en geen lekkere lectuur? Literatuur gaat over ernstige vraagstukken, een schrijver geeft in zijn werk zijn reflectie op de wereld'. Helaas wordt de literatuur volgens Komrij steeds meer gemarginaliseerd, mede door toedoen van uitgevers, boekhandels, journalisten, bibliotheken en het onderwijs. 'Wat uit het riool komt overspoelt de markt.' Dit gezegd hebbende las hij voor:

'werp een boek, baar een boek
lees mijn geparfumeerde ik,
kloek kloek, pik pik

de meisjes vinden wel het meeste baat
bij het fabrieken van romannetjes
tok,tok en sublimeer je beuzelpraat
schrijf door en overtroef de mannetjes

regel een bruut, zorg voor een ex
baar een paar duizend woorden per dag
verzin een kwaal, verzin iets geks
kakel en zeur, doe je beklag

ga niet in therapie
schrijf een roman
van jouw emotionele zwangerschap
daar komen de mooiste kindertjes van

de markt ligt aan je voeten in één klap
werp en werp nog een keer
ja, maak een kraamkamer van de boekhandelsketen
een zorgje, een pijntje
en weer is het raak

kom, laat die boekbediendes zweten
geen verstand, maar gevoel
geen ideeën, maar leed
lever kromme zinnen
over de zoveelste dame die je Laura noemt
terwijl je Liesbeth heet

en maak voor die puinhoop wulps reclame
de chicks, ze schrijven zonder kloten
maar onveranderlijk met hanepoten.'

Met dank aan Heleen van Royen, Daphne Deckers, Susan Smit, Saskia van Noort en alle andere egotrippende schrijvende chicks. Zonder hen waren we verstoken gebleven van deze heerlijke ironische pennenvrucht. Inderdaad, ook ik vind chicks niks, in ieder geval niet hun lit. Geef mij maar Gerrit.

Wie een kuil graaft voor een ander ..............

Volgt na Keulen Amsterdam? Ook het Amsterdamse Gemeentearchief ligt pal aan de toekomstige route van de Noord-Zuidlijn. Het boren moet nog beginnen, maar de eerste panden zijn al zodanig verzakt dat ze onbewoonbaar zijn geworden. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
(afbeelding, Hugo Kaagman)

Laatste nieuws: Mickey Mouse heeft genoeg van de schijnwerpers en duikt onder in Amsterdamse Pijp!

'Oude' Loesjes uit 2003 en 2004 actueler dan ooit.

Aangelijnd

Zie ik voor winkels gewoonlijk aangelijnde hondjes op hun baasje wachten, nu meende ik door de ruit van 'Kaassie Kaassie' in de Sweelinckstraat ineens een aangelijnd varkentje en geitje op de stoep te zien. Nu ben ik een beetje koortsig, dus ik vroeg me af of ik hallucineerde. Daarom snel een paar foto's gemaakt, want foto's liegen niet, toch?

Verleidelijke varkentjes

Als we dan toch zuinig moeten zijn in deze tijden van crisis en van deskundigen het advies krijgen 'liquide' te blijven, laten we het dan een beetje gezellig doen, zal meneer Wouters gedacht hebben. Hij zette deze parmantige spaarvarkentjes in de etalage van zijn gelijknamige winkel aan de Amsterdamse Ceintuurbaan. Te koop voor € 21,--. Niet goedkoop inderdaad, maar wel verleidelijk.

Geld

De bodem van de economische recessieput is nog niet in zicht. Het wordt allemaal nog veel erger. Maandag jl. gaf de zoveelste deskundige in Nova zijn visie op de crisis. Beursanalist Royce Tostram vatte de do's and don'ts als volgt samen: zorg dat je nu geen schulden hebt/maakt, geen vastgoed, niet beleggen, blijf liquide, doe niets! Contant geld of een gewone spaarrekening, hiermee moet je de crisis uitzitten.

Later in de nacht kwamen in De Nacht op 1 (EO, radio 1, dinsdag 2.00 -6.00 u) 'gewone' mensen aan het woord in dit interactieve programma over actuele onderwerpen. Blijkbaar liggen er veel mensen wakker met geldzorgen, want de telefoon stond roodgloeiend op de vraag hoe men geld kan besparen. Twee voorbeelden van mensen voor wie sparen, laat staan beleggen überhaupt niet aan de orde zijn. Een mevrouw die rond moet komen van 50 euro in de week belde met een waslijst aan tips, waarvan ik er drie noem. Zij plukt brandnetels en paardebloemen om er thee, soep en stamppot van te maken. Gezond, gratis en volgens haar ook lekker. Iedere keer als zij een was draait doet zij 1 euro in een potje, in de hoop hiermee de wasmachine te kunnen laten repareren of vervangen als deze het begeeft. En zij vangt het douchewater op om de wc mee door te spoelen. Een andere beller, die de kost verdient door iedere nacht kranten van drukkerij naar uitgiftepunten te rijden en een gezin met drie kinderen moet onderhouden, heeft er een krantenwijk bijgenomen. Als zijn reguliere werktijd erop zit loopt hij zijn kranten en verdient zo 100 euro (per week?) bij. Plus de fooien aan het eind van het jaar. 'Daar heb je tenminste wat aan, al dat andere is maar dubbeltjeswerk', zei hij. Waarop een jongen reageerde die door ziekte niet in staat is een krantenwijk te lopen. Hij heeft een WAO-uitkering, maar doet toch elke maand iets in een potje voor een goed doel. 'Ik vind het fijn om iets aan een ander te geven, dat geeft mij een goed gevoel'. Ontroerende en leerzame radio. Ik hoop dat er ook een paar - vanwege hun 'verdampte geld' wakker liggende - benauwde beleggers en opgefokte beursjongens hebben geluisterd. Een les in relativeren kan nooit kwaad.

Steen des aanstoots

Binnenkort is het weer Boekenweek. Het thema dit jaar is Tjielp tjielp, de literaire zoo, naar het briljante gedicht De Mus van Jan Hanlo uit 1949:

Dat het al langere tijd slecht gaat met de huismus is bekend. Landelijk bezien is het volgens de jaarlijkse vogeltelling nog altijd de meest voorkomende vogel, maar in de grote steden is het een zeldzame verschijning geworden. Zette je vijftien jaar geleden op een willekeurig terrasje in Amsterdam een appelgebakje op een tafeltje dan zaten er binnen een mum van tijd een paar mussen bij. Nu is er in de buurt van datzelfde terrasje geen mus meer te bekennen.

Omdat de mussenpopulatie snel terugliep werd aanvankelijk gedacht aan een mysterieuze ziekte, maar later werd het gebrek aan nestgelegenheden als gevolg van nieuwbouw (geen dakpannen) en gebrek aan voedsel als belangrijkste oorzaak gezien. Schudde vroeger bijna iedereen na het eten vanaf het balkon het tafelkleed vol kruimels uit, nu doet niemand dat meer. Bovendien zijn veel binnentuinen opgeofferd aan aanbouwsels aan woningen en winkels en menig bewoner van een benedenwoning met tuin haalt al het groen eruit, vervangt uit behoefte aan privacy de heg door een schutting van de Praxis en legt de tuin vol tegels. Ook bij mij achter zijn zo in een paar jaar tijd een stuk of vijf tuinen veranderd in een 'urban patio' zoals dat in makelaarskringen chic heet. Zo dragen de bewoners letterlijk hun steentje bij aan het verdwijnen van steeds meer vogels. Voor mij is het een steen des aanstoots.

Gelukkig kan de mus op steeds meer aandacht rekenen. Het idee dat het vogeltje op termijn wel eens helemaal zou kunnen uitsterven zet mensen in beweging. Zo verleent de gemeente Den Haag sinds kort subsidie op de aanschaf van een zogenaamde mussenvilla, toepasselijke grootsteedse stapelbouw voor de mus. De actie is een groot succes.

En waarom zouden woningbouwverenigingen de bewoners van benedenwoningen niet contractueel kunnen verbieden de gehele tuin te betegelen? Soms moet je mensen een handje helpen bij een bewustwordingsproces. Want wie is er blij met een dooie mus?

www.tuinvogeltelling.nl/results.php

www.muurgedichten.nl/hanlo.html

http://www.vogelvisie.nl/

Van vogels en een veerboot

Terug naar de Kust

'laat me nu maar gaan, achter de meeuwen aan en m'n vage dromen'

Rijswijk, vandaag precies 50 jaar geleden. Het is feest, maar kaarsjes aansteken is voor een kersverse vierjarige zo te zien wel een serieuze aangelegenheid. Vuur is niet om mee te spelen.

Windows.19

Ook 'boven de rivieren' wordt Carnaval gevierd, zoals in dit café aan de Linnaeusstraat te Amsterdam.

De Vergulde Hond

In de Tweede Jan Steenstraat in de Amsterdamse Pijp zit sinds kort slagerij De Vergulde Hond. Slagerij voor honden en katten! Hier kun je vers runder- en kippenvlees, meest scharrelvlees, kopen voor je geliefde huisdier. En botten. Volgens eigenaresse Eva Visscher is dat het beste voor de dieren, 'vroeger kregen ze niet anders'. Zij is van mening dat het kant-en-klaar-eten(voor dieren wel te verstaan) van tegenwoordig vaak de oorzaak is van gezondheidsproblemen bij honden en katten. Omdat goed vers voer volgens haar steeds moeilijker te krijgen is begon zij deze winkel. Alleen het beste is goed genoeg, dus zij verkoopt geen afvalvlees en producten van destructiebedrijven. Dit maakt het vlees, in tegenstelling tot eerdere berichten in de media, ook geschikt voor menselijke consumptie, beweert Eva. Tja, wat moet je hier nu weer van denken? Een geitenoortje of runderluchtpijpje voor de lekkere trek tussendoor? mmm, ik denk er nog even over.

Voor meer informatie http://www.slagerijvoorhondenkat.nl/

C-factor

Calvijn, de naamgever van het Calvinisme,werd 500 jaar geleden geboren. Veel aandacht dus dit jaar voor deze man en zijn opvattingen. Stond calvinistisch aanvankelijk voor het zuiver theologische begrip gereformeerd, later stond het voor protestants christelijk in het algemeen en inmiddels wordt het in nog ruimere zin gebruikt. Er wordt gedoeld op eigenschappen/begrippen als hard werken, je talenten ontwikkelen, eenvoud, soberheid, spaarzaamheid, oppassendheid, bescheidenheid, maar ook op burgerlijk, kleingeestig, moralistisch, streng, rechtlijnig, onverzoenlijk, schijnheilig en saai. Meestal wordt het door de gebruiker negatief bedoeld en het wordt volgens mij vooral vaak gebruikt door mensen die zich hun hele leven moeten blijven afzetten tegen hun al te gererormeerde jeugd, zeg maar de Maarten 't Harts onder ons. In het licht van de huidige economische crisis, die te wijten zou zijn aan ongebreidelde hebzucht en een schaamteloze graaicultuur, blijken de begrippen in het bovenstaande eerste rijtje zo gek nog niet. Nog even en calvinistisch is geen scheldwoord meer. Onlangs noemde Mark Rutte zichzelf al een calvinist! Ook heb ik wel eens gelezen dat saaie mensen vaak de gelukkigste mensen zijn. Het materiële niet najagen, tevreden zijn met wat je hebt en kunnen genieten van de kleine dingen is een gave. Trouw ontwikkelde een test waarmee je jouw c-factor kunt bepalen. Wil je weten of je calvinistischer bent dan je eigenlijk denkt, of dat je - zoals in mijn geval - minder calvinistisch bent dan je omgeving van je denkt, ga dan naar www.trouw.nl/nieuws/religie-filosofie/article1934690.ece en beantwoordt de vragen eerlijk.
Mijn c-factor blijkt 47%, waaruit de makers van de test de volgende conclusie trekken: 'je hebt wat calvinistische trekjes. In enkele opvattingen lijk je op een calvinist. Je slaat je echter heel wat gemakkelijker door het leven, waardoor je daar ook van kunt genieten.' Nou, dat weet ik dan ook weer.

Chris, voor alles wat lekker is

Amsterdam, Albert Cuypmarkt, 16-02-09

Als je nagels maar goed zitten

Wat een mens al niet doet om beroemd te worden. Dertig jaar je nagels niet knippen met als resultaat een totale lengte van 8.65 meter aan nagel. Hoe kun je zo leven? Je aankleden, koken, eten, je billen afvegen, krabben bij jeuk, vrijen, autorijden, sms'en, typen? Ga zo maar door, alles eigenlijk. En dan op een dag ben je ze kwijt, de bron van alle aandacht, in één klap, door een auto-ongeluk. Mevrouw zal weer herstellen, maar zal het leven voor haar nog zin hebben? Dit moet een nagel aan haar doodskist zijn.

Bron: Trouw 16-02-09

Voor haar

Amsterdam, Albert Cuypmarkt, pruiken, met of zonder mayonaise.

foto's: Chris

Windows.18

Salon Monique, Albert Cuypstraat, Amsterdam. Multicultipruiken.

Wie ben ik?

Ik ben een bekende Nederlander. Tien jaar geleden begon ik te kalen. Sindsdien draag ik pruiken, zo om de zes weken een nieuwe. Nu heb ik daar genoeg van en toon ik mijn ware gezicht. Het is een bevrijding, voor het eerst voel ik het kussen waar ik op slaap en de straal van de douche rechtstreeks op mijn hoofd. Mijn coming-out beleefde ik in DWDD van vrijdag 13 januari 2009. Wie ben ik?

Tolerant Nederland

Een klein berichtje in de marge van Trouw van vrijdag de dertiende.

Nederland heette altijd een tolerant land te zijn, maar dat zou de laatste jaren steeds minder het geval zijn, hoor je wel eens beweren. Dit berichtje laat zien dat deze bewering niet juist is. Nederland wordt niet minder tolerant, Nederland wordt alleen maar toleranter. De vrijheid van meningsuiting is niet in het geding. Racistische en antisemitische spreekkoren klinken bij voetbalwedstrijden en onlangs ook bij anti-Israëldemonstraties. De aanwezige 'stewards' en politieagenten 'horen, zien en zwijgen'. Niks om je zorgen over te maken, dus. U kunt rustig gaan slapen.
(klik op de tekst voor een vergroting)

Afvallige

Twee maanden geleden behoorde ik nog tot de (in het vorige stukje vermelde) 1 miljard mensen met overgewicht. Overigens zonder het te weten. Tijdens een routinebezoekje aan de huisarts werd ik uitgenodigd om op de weegschaal te gaan staan. Blijkbaar zag de huisarts iets dat ik zelf nog nog niet in de smiezen had. 'Hoeveel denk je dat je weegt?', vroeg ze. Omdat ik acht jaar geleden de weegschaal de deur heb uitgedaan, was mijn antwoord een schatting, maar omdat ik ook al acht jaar dezelfde kledingmaat heb, was ik overtuigd dat ik er met mijn schatting niet ver naast kon zitten. 'Nou het is wel ietsje meer', zei ze. Ik deed er vijf kilo bovenop. 'Nee, nog wel iets meer'. Ik begon me wat ongemakkelijk te voelen en bij het vernemen van mijn gewicht zat ik er verslagen bij. Zoveel had ik nog nooit gewogen en zoveel wilde ik ook niet wegen. Ik voelde me ineens heel dik. Blijkbaar had ik het omgekeerde van anorexia, ik zag mezelf dunner dan ik in werkelijkheid was. De dokter toonde mij op de computer een tabel (de zgn. body mass index) die aangeeft hoe je ervoor staat: in de blauwe zone leg je te weinig gewicht in de schaal, groen is goed, oranje is te veel en 'in het rood staan' betekent in dit geval veel te veel hebben, obesitas dus. Ik zat midden in het oranjevak en in dit geval houden wij daar niet van. Geen daden - hooguit te veel eten - en al helemaal geen roem. Hoe dan ook, de mededeling kwam aan als een mokerslag en had het gewenste effect. Dezelfde dag is er een streng regime ingegaan, de weegschaal (die tegenwoordig ook al een geheugen blijkt te hebben) kwam terug in huis, calorieën werden geteld en nu twee maanden later ben ik 1/8 van mijn gewicht kwijt en zit ik in het groen. Daar zat ik altijd al graag. Vanochtend bij de vleesafdeling van de supermarkt dwaalden mijn gedachten af. Tien kilo speklappen, dat is een hoeveelheid! En dat was ik kwijt. Opgegaan in het niets, verdwenen, weg. Kilo's zijn eigenlijk net aandelen, dacht ik, ze kunnen zomaar vervluchtigen. 'Ik maak me geen zorgen, 't trekt wel weer aan' zei een kennis met veel aandelen me onlangs. Hij had veel geld verloren door de kredietcrisis. Dat is dan wel weer een verschil met kilo's, die zie je liever niet meer 'aantrekken'. Hoewel ik letterlijk minder mens ben geworden voel ik me daar heel goed bij.