Voor de goede verstaander:
'raspaardjes' genieten royaal en drinken rasbier. Proost!
Schermen met beelden en berichten
Of hoe op een zonnige zondag aan het IJ een zeppelin op mysterieuze wijze in het zonnetje wordt gezet.




Het autoverhuurbedrijf Hertz organiseerde 20 mei jl. in Amsterdam het eerste Nederlandse Kampioenschap Achteruit Inparkeren Voor Vrouwen. Niet om het vooroordeel dat vrouwen dit niet kunnen te bevestigen, maar juist om het te ontkrachten. De winnares parkeerde haar auto in 19 seconden "op intuïtie" perfect in. Proficiat. Toch moet dit sneller kunnen, dus ga ik in training om volgend jaar mee te kunnen doen. Ruim dertig jaar geleden slaagde ik in één keer voor mijn rijexamen ("u bent een beetje nerveus, maar u rijdt uitstekend"), ondanks knikkende knieën, ondanks dat ik vergat de motor af te zetten voor een open brug en een dramatische hellingproef en ondanks het feit dat ik bij het 'straatje keren' maar tegen de stoeprand aan bleef hikken. "Misschien helpt het als u de auto in z'n achteruit zet". Oh ja, dank u wel. Het heeft nog dertig jaar geduurd voordat ik mijn rijangst heb overwonnen, ik rijd pas sinds drie jaar. De schrijfster Yvonne Kroonenberg deed het omgekeerd. "Na dertig jaar vertraging met de trein besloot ik het eens met de file te proberen". Ze nam rijles, maar zakte keer op keer voor het rijexamen en net toen ze had bedacht dat ze, zoals anderen een leven lang op paardrijles zitten, de rest van haar leven op autorijles zou zitten, slaagde ze toch nog. In het boekje Een ster aan het stuur beschrijft ze haar bevindingen. Uiteraard komt ook het parkeren ter sprake. Volgens haar bakken zowel vrouwen als mannen er niets van, maar trekken mannen er een behendig gezicht bij en geven vrouwen gewoon toe dat ze het niet kunnen. Yvonne Kroonenberg, die bekend werd met het boekje Alles went behalve een vent, zou Yvonne Kroonenberg niet zijn als ze niet nog een sneer naar de mannen zou geven."Een man die hem na vijf keer er nog niet in heeft, kan het met de liefde natuurlijk ook wel vergeten". Waarvan akte.
Verscholen tussen de Schinkel en het Spijtellaantje ligt begraafplaats 't Huis te Vraag, genoemd naar herberg 'Te Vraghe', die hier vermoedelijk al rond 1400 stond. Hier kon men, behalve eten en drinken, de weg vragen naar Amsterdam, dat toen nog ver weg was. Rond 1650 werd op dezelfde plek door een rijke lakenfabrikant een landhuis gebouwd, 't Huys te Vraag. Er ontstond een kleine nederzetting van boerderijen, werkplaatsen, een molen en een kleine scheepswerf. De Schinkel was een druk bevaren rivier en op de Nieuwe Meer werd aan visserij gedaan. In 1890 werd het landhuis gesloopt en werd het stuk grond een begraafplaats, waar tot 1962 begraven werd. De rusttijd loopt tot 2012. Tot 1992 werd er geen onderhoud verricht en in de tussenliggende dertig jaar heeft de natuur hier iets tot stand gebracht dat nergens mee te vergelijken is, een paradijsje op aarde. Sinds 1992 woont kunstschilder Leon van der Heijden met zijn vrouw in de vroegere aula en onderhoudt hij de begraafplaats als een bijzondere tuin. Barbara den Uyl maakte een prachtige documentaire 'De klimop rouwt nog steeds' over deze man en zijn visie op het leven en de tuin. In 2007 verscheen van de hand van Leon van der Heijden het boek 'Huis te Vraag als wereld', uitgegeven door Stichting Uitgeverij Noord-Holland. Ooit ontdekte ik er tijdens een wandeling het graf van de moeder van mijn vader, de oma die ik nooit gekend heb, omdat zij jong stierf en waarvan ik niet wist dat zij hier begraven lag. Bij navraag in de familie bleken er ook nog twee neefjes van mijn vader op 't Huis te Vraag begraven te zijn. Zij kwamen tijdens de oorlog om het leven door zogenaamd 'friendly fire', een bombardement van de Engelsen in de buurt van Goes. Hun ouders hadden de twee jongetjes van 9 en 11 jaar juist van Amsterdam naar Zeeland gebracht omdat het daar veiliger zou zijn en ze bovendien voldoende te eten zouden hebben. Hoe wreed kan het lot zijn. Laten we hopen, dat als in 2012 de rusttijd afloopt, deze bijzondere tuin behouden blijft, in het besef dat er in het leven meer is dan geld alleen.

Het is lente en het bruist van het leven aan de Schilderskade. Een meerkoetje krijgt een eerste zwemles,
een paartje wilde eenden trekt erop uit met hun 8 pulletjes, 5 bruine en 3 gele,
en de uitheemse brutale Nijlgans voelt zich in Nederland prima thuis. Ontsnapten er ooit een paar uit een particuliere vogelcollectie, inmiddels leven er honderden in het wild in Nederland.
Achter, aan de balkonmuur, broedt een koolmeesje in een luxe vogelvilla, maar of het lukt daar beelden van te maken?


Zon, water, bootjes, terrasjes, jeu de boules en dat allemaal om de hoek. T-splitsing Zuider-Amstelkanaal/Amstel, gezien vanaf de Weesperzijde (boven) en vanaf de hoek Amsteldijk/Jozef Israëlskade (onder), 11 mei 2008.

In 1892 werd in Amsterdam in de Plantagebuurt, grenzend aan de joodse buurt, de Hollandsche Schouwburg gebouwd, een populair en druk bezocht theater. In 1941 werd door de Duitsers de naam veranderd in Joodsche Schouwburg. Vanaf dat moment mochten er alleen nog joodse musici en artiesten optreden voor een uitsluitend joods publiek.